Zondagmorgen, een dag als alle anderen maar voor mij eentje die ik niet snel zal vergeten. Het niet roken ging al 17 dagen goed, af en toe een lastig momentje maar het was goed te doen. Zondagmorgen deed ik m'n ogen open en dacht "ik ga straks roken". Eerst dacht ik nog dat ik niet goed wijs was maar het zat zo stevig in mijn hoofd dat alle andere ( gezonde ) gedachten uitgeschakeld werden. Ik heb het tegen partner gezegt, die hemel en aarde heeft bewogen om het voornemen te veranderen maar niets kwam bij mij binnen. Ik moest en zal roken. Eerst nog de hond uitgelaten maar daarna naar de pomp en roken.
Ik heb deze keer heel bewust meegemaakt hoe het voelde, het was echt alsof ik buiten mezelf stond , van binnen niets meer voelde en niet meer na kon denken.
Het was natuurlijk geen vrolijke dag, partner boos, ik met m'n smerige sigaretten in de garage.
Gisteren had ik een afspraak met de stopcoach, daar een heel goed gesprek gehad en afgesproken dat ik vandaag verder ga. Mijn gewoonte hier is de teller op nul te zetten maar het voelt op deze manier eigenlijk wel goed, vandaag dag 18 en die twee ertussen vervallen. Ik heb de teller twee dagen terug gezet.
Ik ga door en spreek met mezelf af:
"Vandaag rook ik niet, wat er ook gebeurt".